واجتماع چنين اشخاص بر امر باطل كه صريح مخالف نص رسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم ونقض عهد أو باشد محال است والا در بشارات كتاب الله كذب لازم آيد . ( 1 ) انتهى . پس هرگاه صدور امر باطل از صحابه محال باشد ، نسبت كذب وزور به شهود زناى مغيره كه صحابه بودند ، عين كذب وزور باشد ، وادعاى افتراق در افتراق واجتماع ، دليل عدم اجتماع حواس واختلال دماغ است . ونيز مخاطب به جواب طعن سوم از مطاعن صحابه گفته : ونيز فرموده : ( وَلكِنَّ اللّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الاْيمانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيانَ ) ( 2 ) از اين آية معلوم شد كه اگر كسى از ايشان مرتكب فسوق وعصيان شده است از خطا وغلط فهمي شده است ، با وصف كراهيت فسوق وعصيان ، دانسته فسوق وعصيان كردن محال است ; زيرا كه شوق واستحسان از مبادى ضرورية افعال اختياريه است به اجماع عقلا ، كما تقرر في موضعه من الحكمة . ( 3 ) انتهى . از اين كلام كه در ابرام آن دست به دامان حكمت هم زده ! به صراحت تمام ظاهر است كه دانسته صدور فسق وعصيان از صحابه محال است ، پس

--> 1 . تحفه اثناعشريه : 195 . 2 . الحجرات ( 49 ) : 7 . 3 . تحفه اثناعشريه : 339 .